نگارین

سلاممممممممممم

خوبين خوشين سلامتين انشالا؟ كسالتي ندارين؟ (با لهجه ي روباه شهر قصه بخونين)

نيليا جون تو گمونم منو ميپايي كي آپ ميكنم بپري اول شي!!!!!!!! تبريك. چرا كامنتات باز نيست دختر؟ من كه بدون كامنت حس ميكردم دارم با ديوار حرف ميزنم. اگه آدم واسه دل خودش بخواد بنويسه كه تو ورد هم ميتونه بنويسه. چرا تو نت؟ بعدم اينكه خانم باكلاس مرسي. اميدوارم.

سحر جون آره خيلي بدجنسم. نوشتنم نمياد. ولي دلم ميخواد بنويسم! حالا پيدا كنيد پرتقال فروش رو!!

ريواس جون آره.... معمولاً اين جوريه.

ناني جون كامنتات باز نشد. من اصولاً واسه خوندن هر نوع متن انگليسي از بروشور پشت جعبه بگير تا شعر و كتاب.... تنبلم. واسه همين انگليسيم پيشرفت نميكنه.

نيلوفر جون من هنوز نتونستم كامنتا تو باز كنم. در اولين فرصت لينكت ميكنم.

نينا جون آدرس اين وبلاگتو درست بذار، اونوقت چشم تبليغ ميكنم. دو تا آدرس غلط اينجاست.

پ.ن اين دفعه هم كامنت بازي تعطيل. هر وقت حس كنم حرف تازه اي دارم منتظر نظرات گرمتون ميمونم. مرسي كه خيلي لطف دارين. بعدم این اصلاْ با جوابی که به نیلیا دادم ضد و نقیض نیست

پ.ن ۲ آدم آپ کوتاه بکنه بهتر از اینه که اصلاْ نکنه مگه نه  

ده روز بعد پريا وقتي وارد خانه شد، ژاله خانم آنجا بود. سلام و عليك و احوال پرسي..... بالاخره هم لباس عوض كرد و آمد پيش مامان و ژاله خانم نشست.

مامان از ژاله خانم پرسيد: خوب نگفتي ... مگه قرار نبود بره مهران؟  چي شد كه رفت زابل؟  

ژاله خانم با بغض گفت: خود زابل هم كه نيست! وسط بر بيابونه بچه ام. چه ميدونم چي شد. باباش رفته با سرهنگه حرف بزنه. آخه اين ميگفت مهران نميرم. لب مرز معلوم نيست چه بلايي سرم بياد. آخ بميرم واسه بچه ام. نميدونم باباش چي گفت، خودش چي گفت، اين سرهنگ از خدا بيخبر رو لج افتاد گفت: با مرز غربي مشكل داري؟ برو مرز شرقي. اي اي اي فرستادش تو دل قاچاقچيا.... يه هفته است آب خوش از گلوم پايين نرفته. تلفن درست حسابيم ندارن كه لامصبا. يكي دو بار بيشتر صداشو نشنيدم. ميگم كي مياي مرخصي ميگه اصلاً معلوم نيست بتونم بيام. دعا كنين سه ماه ديگه بتونم برگردم. اي اي اي خداااااا.... ببخش خواهر حال تو رم گرفتم. اگه بدوني چقدر دلم گرفته. يه دونه پسرم.....

مامان در حاليكه نوازشش ميكرد، دلجويانه گفت: بگو  هرچي دل تنگت ميخواد بگو. پس دوستي به چه درد ميخوره. واسه همين روزاست ديگه. پريا مادر يه شربت درست كن.

پريا تا آن لحظه گوشه ي اتاق نشسته بود و زانوي غم به بغل گرفته بود. عذاب وجدان رهايش نميكرد. كاش حداقل پارسا را مسخره نميكرد. اگر بلايي سرش ميامد. اگر...

لبهايش را بهم فشرد آهي كشيد و برخاست. نگاهي به قيافه ي افسرده ي ژاله خانم انداخت كه دل سنگ را آب ميكرد. سر يك هفته چقدر پير شده بود. ژاله خانم شربت را برداشت و گفت:دستت درد نكنه عزيزم.

بعد ادامه داد: ميخوام نذر كنم اگه سالم برگرده واسش شله زرد بپزم خيرات كنم.

پريا براي اينكه جو را عوض كند و البته بدون هيچ دليل و تفكر قابل توجيهي پرسيد: شله زرد؟ نميشه يه چيز خوشمزه باشه؟ چرا هيشكي موس شكلات نذر نميكنه؟

شوخي به جايي بود. ژاله خانم خنده اش گرفت و سر بلند كرد.

_: به نظرت بريم در خونه مردم يه كاسه موس شكلات بديم بگيم نذره؟

_: من باشم كه خوشحال ميشم. بي زحمت در خونه ما شله زرد نيارين كه ما هيچ كدوممون دوست نداريم.

مامان كه معلوم بود از فضولي پريا خوشش نيامده است، گفت: حالا كسي هم نخواست واسه تو بياره.

_: من فقط پيشنهاد دادم. اصلاً چرا شله زرد؟ مهموني بدين. هان؟ خودشم خوشحال ميشه. دوستاشو دعوت كنين. يا يه مهموني خونوادگي. منم واسه دسر موس شكلات ميپزم.

مامان باز با دلخوري گفت: بگو پريا چرا تعارف ميكني. بگو ما رو هم دعوت كنين ديگه. از اون فسنجون اعلاتونم واسم بپزين. ولي بي زحمت باقلاپلو نپزين دوست ندارم. هان بگو تو كه تعارف نداري.

پريا نگاهي به قيافه ي خشن و عصباني مادرش انداخت. دنبال راه فراري ميگشت كه تلفن دوستش نجاتش داد. او هم به اتاقش گريخت و چند دقيقه بعد هم براي ديدن دوستش از خانه خارج شد.

***************

سلام. يه عالمه جواب دادم همش پريد

اول يه تشكر كلي بكنم از همه كه لطف كردين و اومدين و ابراز دلتنگي. منم دلم واسه همتون تنگ شده بود.

نيليا جون وبتو بستي؟ كجايي تو؟ اول شدنتم تبريك.

نيكا جون پستام آره كوتاهه. يه كم كمبود حس نوشتن و يه زياد كمبود وقت!

سحر خانم خوش اومدي. داستان هفت رنگ نگارم اضافه شد. دوست داشتي بخون.

بارون جون ممنون.

فاطمه جون من هركار كردم ميگه اين آدرس اشتباهه. خيلي ممنون كه اين همه زحمت كشيدي.

نيلوفر جون البته با تبادل لينك موافقم. (سر زدم. نظراتت باز نشد) منم دوست داشتم يه فردين داشتم. واسه همين قصه شو ساختم كه تو رويا داشته باشم. حالا غير از خودم بقيه هم آرزو به دل شدن!!!

سحر جون 20 من هنوز خجالت زده ام كه چرا خبرت نكردم. فكر كردم تو وب گيلاسي خوندي. (گيلاس جون لطف كرد واسم تبليغ كرد)

پاستيلي چون پارسا خوبه؟ پدرام چطوره؟!

فائقه جون در مورد جن جواب نيلوفرو بخون! و در مورد پيشنهادت داستان كيوان و خانواده اش. از اشكال كامنتا هم ناراحت نباش. زيادياشو حذف ميكنم.

ياس جون كامنتات هنوز باز نميشهههه. خوب آره ديگه پارسا همون اول گلوش گير كرده بود!

ريواس جون خوش اومدي. نمي دونم امروز نت چه مشكلي داره كه وبلاگاي بلاگ اسكاي رو باز نميكنه. كامنتاي بقيه هم به زور. من اگه مي تونستم يه كم تو داستانم صبر كنم كه داستان بلند مينوشتم. ولي اينقدر عجولم كه سريع حوصلم سر ميره ميخوام برم سر داستان بعدي.

نينا جون واي!!!! منم نشنيده بودمش!!!!

اسي جون جونم ني ني بهتره؟ من شديداً دارم با اون رگ معروف! مبارزه ميكنم. التماس دعا!

پ.ن 1 ميخواستم همتونو لينك كنم. ولي ني نيم بيدار شد. باشه بعد......

پ.ن 2 اين آخر عشق پرواز اشتباهي شروع يه داستان ديگه سيو شده. شما به خود نگيرين! پيگير بقيه شم نباشين. چون اصلاً ساخته نشده كه نوشته بشه....

پريا به خودش قول داده بود خوش بگذراند. با ديدن بچه ها صدا زد: پيروز ..... لعيا..... بياين واليبال . پيروز و لعيا يك تيم، پريا و پارسا هم يك تيم. چند ساعت بازي كردند. بعد از يك پسرك ماهيگير ماهي تازه خريدند . آتش درست كردند و ماهي ها را كباب كردند. زياد خوب نشد ولي خوش گذشت!

بعد از نهار دور هم نشسته بودند. پارسا دوباره براي سربازي اش ماتم گرفته بود. پريا كه حوصله ي ناز خريدن نداشت ، با پيروز به دنبال كرايه ي قايق رفت. بالاخره قايق پيدا كردند و پارسا و لعيا را صدا زدند و باهم رفتند. غروب به ساحل برگشتند و براي شام به يك رستوران ساحلي رفتند......

پنج شنبه هم گردش توي جنگل و خريد صنايع دستي و غيره......

جمعه از صبح باران ميباريد. خانه بودند. فيلم و ورق بازي و دومينو و ...... تا عصر جمعه.... عصر داشتند وسايلشان را مي بستند.

 پريا جلوي صندوق عقب ايستاده بود و سعي ميكرد وسايلي كه بقيه مياوردند را مرتب كند. پارسا سبد خوراكي را به او داد و كنارش ايستاد.

_: باز چي شده پارسا؟

_: هيچي. ممنون كه اومدي. خيلي بهم خوش گذشت.

_: خواهش مي كنم. به منم خوش گذشت. كي بايد بري؟

_: نمي دونم. حالا قراره بابا فردا بازم بياد با سرهنگ صحبت كنه. ببينه نميشه همين تهران بمونم؟ اگه نشه دوشنبه بايد برم. واسم دعا كن.

_: باشه. هر جور تو بخواي. ولي اگه من يه پسر بودم واسم جالب بود چند ماهي از خونه دور بشم.

_: اگه عاشق بودي چي؟

پريا جا خورد. چند لحظه مكث كرد. پارسا پرسيد: منتظرم ميموني پريا؟

پريا نفس عميقي كشيد. تو دلش پرسيد: آمدي اي جان به قربانت ولي حالا چرا؟ ديگر هيچ عشق و هيجاني نسبت به پارسا احساس نمي كرد. بدش نمي آمد ولي...

پارسا هم دل شكسته تر از آن به نظر ميرسيد كه تحمل يك "نه" قاطع را داشته باشد. پس پريا به شوخي زد و با خنده گفت: اگه عاشق نشم.

بعد هم يك قدم دور شد و ساكي از دست پيروز گرفت. در حاليكه ساك را توي ماشين جا ميداد، صدا زد: مامان بازم چيزي هست؟

پارسا سري تكان داد و زير لب گفت: اگه عاشق نشي.....

او اين جواب را به نشانه ي مثبت گرفت و پريا هم به خاطر جواب منفي وجدانش را ناراحت نكرد.

**************

سلام. خوبین؟ اینم قسمت پنجم. خودم از بی کامنتی داره حوصله ام سر میره. این دفعه رو نظر بدین بی زحمت بعدم دیگه هیچی. دوستون دارم

پ.ن اگه کامنتا باز نشد خودتونو اذیت نکنین.

صبح روز بعد وقتي پريا بيدار شد،مدتي طول كشيد تا به خاطر بياورد كجاست. خانه ساكت بود و به نظر ميرسيد كسي نباشد. از جا برخاست. نگاهي دور اتاق انداخت. ظاهراً فقط او خواب مانده بود. دست و رويي صفا داد و وارد پذيرايي شد. در ورودي باز شد و پارسا وارد شد.

پريا با لحن شادي گفت: صبح به خير پارسا!

پارسا تكاني خورد و بعد با حالت شاگردي كه معلمش را توجيه ميكند گفت: اه ممم صبح به خير..... تو از من دلخور نيستي؟ باور كن ديشب با يه دختر حرف نميزدم. حاضرم قسم بخورم.

_: واسه چي قسم بخوري؟ چه ربطي به من داره كه با كي حرف ميزدي؟

_: فكر كردم قهر كردي رفتي تو اتاق.

_: نه. بابا ساعت دوونيم صبح بود، خوابم ميومد. بقيه كجان؟

_: هان؟ هان! مامان اينا رفتن چهارشنبه بازار. باباها بيليارد و پيروز و لعيا كنار دريا.

_: اه چه خوب. از كدوم طرف ميتونم برم كنار دريا؟

_: اگه ناراحت نميشي باهم بريم.

_: چي شده پارسا؟ چرا ناراحت بشم؟

پارسا ناباورانه لبخندي زد ولي چيزي نگفت.

پريا يك بسته بيسكوييت شور برداشت و راه افتادند. چند دقيقه در سكوت رفتند. تا اينكه پارسا شروع به صحبت كرد: دارم ميرم سربازي.

_: اه كجا؟

_: نميدونم. آموزشيم مهرانه، يه شهر مرزي غربي. ميگن جاي سرديه.

_: پالتو تو ببر!

_: هيچ تجسمي ازش ندارم.

_: ببينم تو ترسيدي؟

_: نه. ولي اصلاً دلم نميخواد برم. كي ميدونه چي پيش مياد؟

_: يعني چي؟ خوب همه ميرن سربازي.

_: بعضيام به هر دري ميزنن تا معاف بشن.

_: خوب تو هم بزن!

_: فكر ميكني نزدم؟

_: من چه ميدونم. حالا آموزشي كه فقط سه ماهه. خدا رو چه ديدي، شايد سربازيت تهران بود. مثلاً بشي پليس چهارراه!

خودش به شوخيش خنديد، ولي پارسا به تلخي گفت: فكرشو بكن، چه شغل گندي!

_: خودتو آماده كن. ممكنه پيش بياد!

_: ممكنه پيش بياد... ممكنه روز دوم برم زير ماشين. ممكنه تو مراسم ختمم شركت كني. ممكنه...

_: اين حرفا چيه پارسا ؟ داري ميري سربازي نه سفر قندهار. اين چرنديات چيه؟

_: دارم ميرم مهران. طرفاي بيستون. به نظرت بيستون كندن مشكلتره يا سربازي؟

_: به نظرم تو حالت اصلاً خوب نيست.

_: من نميخوام برم.

_: من چيكار ميتونم واست بكنم؟

_: هيچي بابا.... نگاه كن بچه ها اونجان....

***************

سلام سلام سلام. مرسی از همتون که سر میزنین. ممنون از لطفی که دارین و فراموشم نکردین. امیدوارم با کمک شما داستانام کم کم قوی و درست حسابی بشن. خوب بفرمایین

هفت سال گذشت. پريا ديگر آن دختر بچه ي احساساتي نبود. روابطشان هم اينقدر كم شده بود كه مجبور نبود خودش را از ديد پارسا مخفي كند. حالا واقع بين تر بود. بزرگ شده بود. به قول مامان بزرگ واسه خودش خانمي شده بود. دو سه تا خواستگار رد كرده بود و داشت ليسانس زبان ميگرفت. امتحانات تازه تمام شده بود. خيلي خسته بود. درست وقتي كه به كلي از مسافرت رفتن و رفع خستگي نااميد شد، ژاله خانم زنگ زد. ميگفت شمال ويلا خريده اند. دو سه روز است كه آنجا هستند. چون احساس تنهايي كردند خواهش كرد كه خانواده ي پريا دعوتش را بپذيرند و چند روزي مهمانشان باشند. براي پريا خيلي عجيب بود. چون مدتها بود كه رفت و آمد آنچناني نداشتند. حالا يك دفعه چند روز؟ ولي به نظر مامان ژاله دوست قديميش بود و خوب.... دعوت غير طبيعيي نبود. لعيا و پيروز ذوق زده وسايلشان را مي بستند. مامان به پريا كه هنوز مبهوت بود ، گفت: ببين نميخوام واسه من ناز كني و نميام و اين اداها. ژاله يه لطفي كرده بايد قبول كنيم. خوش ندارم برم اونجا بگم پريا دوست نداشت بياد. ميفهمي؟

_: آره. چشم. ميام. من كه چيزي نگفتم. فقط گفتم عجيبه.....

مامان مشغول تر از آن بود كه جوابش را بدهد. همه به سرعت وسايل پيچيدند. مامان صد تا تلفن به ژاله خانم زد كه چي بياورند و چه نياورند. بالاخره راه افتادند. تمام راه لعيا و پيروز مشغول مشاعره و مسخره بازي بودند. بالاخره موفق شدند بابا مامان و پريا را هم با خود همراه كنند. به طوري كه طول راه با وجود مه و سرعت كم اصلاً كسل كننده نبود. آدرس يك جايي نزديك فريدون كنار بود. اواخر راه متوجه ي يك ماتيز قرمز كنار جاده و راننده اش شدند. پريا اولين نفر بود كه پارسا شناخت. عجيب بود كه اصلاً عوض نشده بود! با آن موهاي بور و خيس كه توي صورتش ريخته بود داشت دست تكان ميداد. بابا ترمز كرد و شيشه را پايين كشيد. پارسا با لبخندي به پهناي صورت به همگي سلام كرد. بابا گفت: چرا اينجا وايسادي؟ خيس خيس شدي!

_: جداً خيس شدم؟ آره مثل اينكه يه كم خيس شدم! راستش اين راه ما هم چپ راهه هم خاكي يعني الان ديگه گلي. لطف كنين دنبال من بياين.

_: بسيار خوب. اميدوارم تو گل گير نكنيم.

_: اميدوارم بفرمايين.

به هر ترتيب بالاخره رسيدند. آخر شب بود و همه خسته. بلافاصله وسايل و رختخوابها را پهن كردند و آماده ي استراحت شدند. پريا دراز كشيد. اما هرچه كرد خوابش نبرد. جاي جديد، دلهره و هزار فكر و خيال. بالاخره برخاست. بيرون آمد. پارسا تو قاب پنجره نشسته بود و با موبايلش بازي ميكرد. با ديدن او از جا برخاست و آرام پرسيد: ميتونم كمكت كنم؟

_: نه ممنون.

ترموس آب روي ميز بود. ليواني ريخت و آرام نوشيد. قرار نداشت. نميتوانست به اتاق برگردد و دراز بكشد. پارسا آرام نزديك شد و پرسيد: هنوز از دست من دلخوري؟

سري به نفي تكان داد. برادرش پيروز كه الان پانزده ساله بود، نه تنها از مدرسه فرار ميكرد، بلكه درسشم خوب نبود! و خوب پريا فكر نميكرد كه پيروز ذاتاً پسر بديست. از آن خاطره فقط رد يك رنجيدگي ته دلش مانده بود.

پارسا دستي توي موهايش كشيد. با همان صداي آرام گفت: نميدونم چرا؟ فقط دلم ميخواست يه كم واست كلاس بذارم. ولي تو بد رنجيدي. خيلي فكر كردم ولي نميدونستم چطور بايد اصلاحش كنم.

_: مهم نيست. گذشته.

نگاهش نميكرد. هر دو از نگاه كردن بهم ميگريختند. انگار گره زدن اين ريسمان پاره شده مشكل بود. پريا ليوان به دست لبه ي مبل نشست. پارسا روي مبل كناري نشست و در سكوت به ميز چشم دوخت. چند دقيقه گذشت. هيچ كدام اصراري به شكستن سكوت نداشتند. با صداي زنگ موبايل، پارسا به سرعت از جا برخاست و به دورترين نقطه ي اتاق رفت و با آرامترين صدايي كه ميتوانست مشغول صحبت شد. پريا چند لحظه اي نگاهش كرد. يعني كي بود اين وقت شب؟ يه دختر؟ خوشگله؟ بلونده يا سبزه؟

ناگهان تكاني خورد. چه فرقي ميكرد كي باشد؟ پارسا كه به او تعهدي نداده بود. بگذار خوش باشد. اين پارسا همان بچه ي ديروزيست. تغييري نكرده كه نگرانش باشد. آن كه تغيير كرده بود پريا بود كه احساس ميكرد خيلي از آن روزها دور شده است. لبخندي زد. بار بزرگي از دوشش برداشته شده بود. ديگر اما و چرايي نبود. پريا ميخواست خوش باشد و استراحت كند. پارسا هنوز داشت با تلفن حرف ميزد. پريا از جا برخاست و رفت تا بخوابد.

****************

سلام....

پارسا روي مبل لميده بود و پاهايش را روي ميز دراز كرده بود. داشت با دوربين جديدي كه پدرش خريده بود ور ميرفت. پريا سيني چايي را جلويش گرفت: چايي ميخوري؟

_: استكان نه.ليواني مگي ...... اين انگشتونه ها به كجا ميرسه؟

_: باشه ميارم.

_: باعث زحمت.

پريا در حاليكه به طرف آشپزخانه ميرفت به برادر كوچكش پيروز گفت: مشقاتو نوشتي؟ برو بنويس. زود باش ببين پارسا هميشه مشقاشو سر موقع مينويسه، گوش به حرف بزرگتراشم ميكنه كه همه دوسش دارن. زود باش برو.

با ليوان چاي برگشت. نزديك پارسا نشست و پرسيد: بهزاد اون سي دي رو بهت داد؟ فكر نميكردم اين هفته ببينمت. خونه خاله پروانه بوديم دادم بهزاد بهت بده.

_: من يه هفته است كه مدرسه نرفتم.

_: يك هفته؟ براي چي؟

_: پيش مياد.

_: يعني چي پيش مياد؟ مامانت خبر داره؟

_: با اين دادي كه تو زدي احتمالاً خبر شد. يواش بابا چه خبره؟

_: آخه واسه چي نرفتي؟

_: اخراج شدم.

_: چي؟؟؟ شوخي ميكني.

_: نه. آره شوخي ميكنم. اون پارسال بود.

_: چرنده....

_: نه نيست. منو نكوب تو سر بچه عذاب وجدان ميگيرم. خدا نكنه مثل من بشه.

_: يعني چي؟ تو نميدوني واسه همه بچه هاي فاميل و آشناها نمونه اي؟ همه از خداشونه بچه ها شون مثل تو باشن.

_: آب زير كاه!

_: اخراج كه نشدي؟!

_: چرا شدم. اينا رو دارم به تو لو ميدم. به هر حال خر نيستم وجهه مو پيش بزرگترا خراب كنم. ولي تو ديگه داري زيادي تحويلم ميگيري.

_: اين حرفا چيه؟

_: پارسال وقتي تو ساعت مدرسه تمام كلاس رو بردم سينما اخراج شدم. نامردا همه انداختن گردن من. قبلشم سه تا تعهد نامه داشتم كه ديگه از مدرسه نگريزم. حالا از صد و بيست باري كه من رفته بودم سه بار مچمو گرفته بودن. اون روزم پرونده مو دادن زير بغلم.

_: خوب بعدش چي؟

_: من كه خوش و خوشحال اومدم بيرون رفتم پي يللي تللي. ولي مدير زنگ زد به بابا گفت. بابا هم گوشمو كشيد برد و مجبورم كرد عذرخواهي كنم. اونم به خاطر اينكه درسم خوبه قبول كرد و دوباره رفتيم سر كلاس.

_: پس چه جوري درست خوبه؟

_: خوب تو كه ميدوني من خوره ي كتابم. حافظمم شكر خدا بد نيست. تقلبم كه امري حياتيه!

خنده اي كرد و مشغول نوشيدن چاي شد. پريا با كنجكاوي پرسيد: الان چي؟ گفتي يه هفته مدرسه نرفتي؟

_: پريا! بابا تو كه همه پته هاي ما رو داري ميريزي رو آب! خوب نرفتم ديگه. پيش مياد.

_: يعني همينجوري دلت نخواست بري؟

_: دلم كه نميخواست. تازه اگه برم كتكه رو خوردم. منم كه ميبيني زياد هيكلي نيستم.

_: كسي تهديدت كرده؟

_: بايد همه شو بگم؟ به تو چه؟

پريا با آشفتگي رو گرداند. پارسا چند لحظه نگاهش كرد و بالاخره گفت: خيلي خوب قهر نكن. تو كه خيلي وقته ما رو خر كردي. اينم روش. چي رو ميخواي بدوني؟ كه دوست دختر همكلاسي قلدرمو قر زدم؟ اونم تهديد كرده اگه تو مدرسه پيدام بشه تيكه بزرگم گوشمه.

_: تو دوست دختر داري؟

_: به اندازه ي موهاي سرم. راحت شدي؟ حالا برو بكنش تو بوق كه پارساي افسانه اي از چشم همه بيفته.

_: تو .... تو فقط شونزده سالته.

_: خوب كه چي؟

_: عاشقش شدي؟

_: مگه ديوونه ام؟ عاشق كي؟

پريا با صدايي كه انگار از ته چاه بيرون مي آمد گفت: دوست دختر اون يارو.

پارسا خنده اش گرفت: نه بابا.... عشق كيلويي چند؟ قضيه سر بسر گذاشتن و قر زنيه. حالا نميخواد رگ گردن واسه من كلفت كني كه تقصير اون دخترا طفلكيا چيه. من هيچ وقت خودم سراغ كسي نميرم. وقتي كسي طرفم مياد خودش اهلشه.

پريا سر به زير انداخت. احساس ميكرد پارسا از روي ابرها پرتش كرده پايين! چند لحظه مكث كرد . پارسا ناگهان با دوربين برگشت و گفت: ماكرو شو پيدا كردم. ميخوام از چشمات عكس بگيرم.

پريا از جا برخاست. با دستپاچگي سري تكان داد و گفت: نه نميخوام ازم عكس بگيري.

_: صبر كن. من به اون بديام كه فكر ميكني نيستم.

_: من كه چيزي نگفتم. فقط نميخوام ازم عكس بگيري. مامانم كارم داره. بايد برم.

پريا تا رفتن مهمانها خودش را توي آشپزخانه حبس كرد. جا خورده بود. قهرمان مهربانش چنين آشوبگري بود؟ درك اين مطلب كه اين كارها براي يك پسر نوجوان كاملاً بديهيست، براي پرياي سيزده ساله كه در دوران بلوغ و تحول بود واقعاً مشكل بود. از همان شب كنارش گذاشت. چنان كه حتي براي مامان و بابا هم عجيب بود. ولي چيزي نبود كه بخواهند پيگيرش باشند يا مخالفتي داشته باشند. دوباره ازش متنفر شده بود. ياد بچگيها كرده بود. ياد وحشتي كه ناگهان جلوي بچه ها او را ببوسد. حالا ميترسيد ازش عكس بگيرد.

بعد از آن خيلي كم او را ديد.

****************

سلام

خوبین؟ اینم قسمت۲. قول نمیدم هرروز آپ کنم. ولی سعی میکنم. سرم خیلی شلوغه. نت هم که هرروز یه بازی داره. همه اینام که درست باشه مثل امروز که پنج ساعت برق نداشتیم. خوب..... بریم.

پريا روي مبل تو هال خانه سهيلا خانم نشسته بود و تن تن را مثل جان شيرين به سينه ميفشرد. بهزاد تقريباً ده بار رفت و برگشت و گفت: ببين پارسا به من قرض نميده. بده يه نگاه روش بندازم تا مياد.

_: زكي اگه بهت بدم كه ديگه به منم نميده.

_: اصلاً چرا به تو داده به من نميده؟ ناسلامتي من رفيقشم نه تو.

_: موضوع رفيق و رفيق بازي نيست. پارسا كتاباشو دوست داره.

با صداي زنگ در پريچهر براي بار هشتم سيخ شد و چشم به در دوخت. بهزاد هم با بيحوصلگي لبهايش را بهم فشرد و از او فاصله گرفت. با ورود پريچهر، پريا با خوشحالي به طرفش رفت و پرسيد: پارسا اومده؟

_: پارسا؟ من كه از كلاس زبان اومدم. پارسام درس داشت. قرار نبود بياد. مامان هنوز نيومده؟

پريا با نااميدي سر به زير انداخت. خواست سر جايش برگردد كه ديد دختر خاله ي بهزاد جايش را اشغال كرده است. كنار ديوار چهار زانو نشست. تن تن را رو پايش باز كرد و با احتياط ورق زد. بالاي سرش آيفون زنگ زد. اما ديگر مهم نبود. تن تن را بست و دوباره در آغوشش گرفت. زانوهايش را بالا آورد و به بچه ها چشم دوخت. داشت فكر ميكرد كه امانتي را به مادرش بسپرد و برگردد با بچه ها بازي كند كه دستي كتاب را از آغوشش بيرون كشيد. از جا پريد و با عصبانيت فرياد زد: بهزاد......

پارسا با خنده گفت: هي يواش منم. كتاب مال خودمه. مگه نه؟

بهزاد جلو آمد و پرسيد: چي شده؟

پريا با شرمندگي سر به زير انداخت. پارسا داشت كتابش را بازرسي ميكرد كه خش بهش نيفتاده باشد! چند لحظه بعد لبخند رضايت آميزي زد و از زير كتاب جلد ديگري درآورد و به طرف پريا گرفت. بهزاد پوزخندي زد و گفت: جفتتون ديوونه اين.

پريا كتاب را به مادرش سپرد ، سهيلا خانم يك فوتبال دستي براي پسرها آورد و چند عروسك هم به دخترها داد. بهزاد وقتي ديد به گرد پاي پارسا نميرسد، شروع به جرزني و تقلب كرد. بعد هم مشغول كشتي گرفتن شدند. موهاي بور و بلند پارسا خيس عرق شده بود. پريابه تنهايي مشغول بازي با فوتبال دستي شد. بهزاد اعلام آتش بس كرد و رفت آب بخورد. پارسا جلو آمد و با پريا مشغول بازي شد. بازي پريا خوب نبود. ولي مقصود بازي نبود! پارسا فقط ميخواست لج بهزاد را در بياورد! و تا آخر شب عين يك رفيق حسابي پريا را به بازي گرفت. پريا ميفهميد كه منظور پارسا رفاقت با او نيست، تا به حال هم از پارسا خوشش نمي آمد، اما حالا..... تو دلش حس ديگري داشت. حسي كه براي يك دختر نه ساله زيادي زود بود.......

***************

بر خلاف انتظار پريا، توجه پارسا به او ادامه پيدا كرد. به يكديگر فيلم و كارتون و كتاب قرض ميدادند. تو دوره ها بيشتر همبازي بودند. حالا بهزاد كمتر ميامد. اگر ميامد سه تايي بازي ميكردند. به هر حال پارسا ديگر پريا را كنار نميگذاشت. چهار پنج سال به همين منوال گذشت. دوره ي مادرها منحل شد. ولي دو خانواده گهگاه معاشرت ميكردند. بزرگتر كه شدند، پارسا هر چند روز يك بار در خانه شان سبز ميشد. با وجود تعارف مامان وارد نميشد. فقط مبادله ي كتاب و فيلم بود. بعد ها برنامه ي كامپيوتر و غيره. پارسا اينقدر رو بازي ميكرد كه اجازه ي رد شدن از خط قرمز نميداد. هميشه جلوي چشم بزرگترها و هميشه بسيار مودب بود. و اين خود دليلي بود كه آن حس نهفته در وجود پريا هرروز اوج بگيرد. شعله ور شود و وجودش را بسوزاند. گاهي فكر ميكرد پارسا اصلاً دوستش ندارد. گاهي فكر ميكرد پارسا اصلاً رمانتيك نيست كه معني عشق را درك كند. او فقط يك دوست خوب است. فقط يك دوست خوب......

پارسا نمونه ي كامل يك بچه مثبت بود. درسخوان مودب و سربزير. پسر بچه ها از دستش شاكي بودند. چون پدر و مادرها مرتب او را تو سر بچه ها ميكوبيدند. و البته اين پسرك موبور نكته سنج شيطان هم بود! فقط ظاهرش اينقدر حق به جانب و گول زننده بود كه هيچ كس باور نميكرد كه توي مدرسه استاد شيطنت باشد. حتي خود اولياي مدرسه!

****************

سلام سلام سلام سلام سلام

من برگشتم. چقدر دلم برای اینجا تنگ شده بود. برای نوشتن برای همه ی دوستام.....

برگشتم با داستانای جدید. فعلاْ کامنت دونی بسته است. شاید انتهای هر داستان بازش کردم. نه برای آفرین و باریکلا. ازتون انتقاد سازنده میخوام.

این یه داستان جدیده. داستانای قبلی رو هم هر وقت که بتونم همین گوشه کنارا میذارم. تا دوستانی که نخوندن یا اینقدر لطف دارن که دلشون میخواد دوباره بخونن استفاده کنن.

خوب بریم سر داستان جدیدم امیدوارم خوشتون بیاد.

 بچه های دیروز

***********